CDA Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Inhoud |
Armoedeval / lastenmaximering
Vanaf 2006 kunnen huishoudens een zogenoemde toeslag van de overheid krijgen als tegemoetkoming in de kosten voor de basisverzekering, de huur en de kinderopvang. Met dit systeem worden de lasten van huishoudens gemaximeerd. Zo betalen huishoudens bijvoorbeeld niet meer dan 5% van hun inkomen aan de premie voor de basisverzekering. Bedraagt de premie meer dan 5% van het inkomen, dan krijgen huishoudens een zorgtoeslag om de premie te kunnen betalen. Het CDA heeft lang voor deze lastenmaximering gepleit.
Bijzondere bijstand
Met de bijzondere bijstand kunnen gemeenten gericht inkomenssteun geven aan mensen die moeilijk rond kunnen komen. Mensen moeten de bijzondere bijstand wel zelf aanvragen bij de gemeente. Per huishouden kan gericht extra bijstand worden gegeven, op een manier die huishoudens uit de problemen kan helpen.
ID-banen
Het CDA vindt dat mensen de mogelijkheid moeten krijgen om van een gesubsidieerde baan naar een reguliere baan door te stromen, als ze dat willen en kunnen. Dat kan een baan zijn in het bedrijfsleven, maar ook in de maatschappelijke dienstverlening. Het huidige kabinetsbeleid om zoveel mogelijk van de gesubsidieerde ID-banen en WIW-banen (Wet inschakeling werkzoekenden) om te zetten in gewone banen past heel goed bij de CDA-visie.
Topinkomens
Het CDA vindt het onaanvaardbaar als bestuurders in ondernemingen en bij de overheid buitensporig hoge inkomens ontvangen, zeker als de lonen van 'gewone' werknemers moeten worden gematigd. Variabele beloningen en vertrekregelingen die niet afhankelijk zijn van de prestaties van een bestuurder zijn onverantwoord.
Verzorgingsstaat
Het CDA wil een betere inrichting en organisatie van voorzieningen als zorg en sociale zekerheid om kwaliteit, betaalbaarheid en toegankelijkheid te garanderen voor de toekomst. Wij verwachten het heil niet van de overheid of de markt alleen. Mensen moeten eigen verantwoordelijkheid kunnen dragen voor de inrichting van hun bestaan. Dat is geen kwestie van 'zoek het zelf maar uit'. De overheid moet niet alleen zeggen dat mensen meer eigen verantwoordelijkheid hebben, maar moet hen ook in staat stellen die verantwoordelijkheid te nemen. De overheid moet niet doen wat mensen zelf het beste kunnen regelen. Voor degenen die echt niet kunnen, moet de overheid een vangnet creëren. Niemand mag door de vloer zakken. Het is dus geen kwestie van de boel over de schutting gooien en mensen in de kou laten staan. Integendeel, de overheid moet zorgen voor onze gezamenlijke belangen en daarnaast mensen, economische en maatschappelijke organisaties in staat stellen hun eigen verantwoordelijkheid te dragen. Dat is gespreide verantwoordelijkheid.
